DE BOER OP

DE BOER OP

Als je je boek, zoals ik, in eigen beheer uitgeeft moet je het zelf onder de aandacht brengen van boekhandelaren. Zo fietste ik op een zonnige middag naar een nabijgelegen dorp waar een kleine boekenwinkel is gevestigd. Ik had geen hooggespannen verwachtingen hoor, maar dacht ook: niet geschoten is altijd mis. Dus stapte ik met mijn boek in de tas het winkeltje binnen dat volgepropt was met allerlei boeken: kinderboeken, romans, religieuze boeken, puzzels, spelletjes. Even snuffelde ik tussen de stapels boeken en kwartetspelletjes en trok toen de stoute schoenen aan.

"Ik wil u iets vragen," vroeg ik aan de verkoopster en haalde mijn boek tevoorschijn. "Ik heb een boek geschreven over Camille Claudel en wil weten of u dat in de winkel zou willen leggen." De verkoopster slaakte een zucht, want er kwamen wel vaker mensen met deze vraag bij haar binnen. Toch nam ze het boek aan en bekeek het van binnen en van buiten. Ooit had ze een boek over Camille Claudel gelezen en die had toch zo'n donker leven gehad? Ze keek me bedenkelijk aan en bladerde nog eens in het boek. "Ja," zei ik, "over een gelukkig leven hoef je niet te schrijven, dat zou een dun boekje worden." Toen bekeek ze de titel en vroeg: "Als ze zo'n somber leven had, wat was dan HET GOUD DAT ZE VOND?" "Dat was haar werk, de beelden die ze maakte," antwoordde ik. "Het is een uitspraak van Rodin," voegde ik er ter verduidelijking aan toe.

Ze tikte iets in op haar computer, schudde haar hoofd en zei: "ik weet niets van u en weet niet hoe u schrijft." Toen probeerde ik haar te verleiden: "U kunt ook 1 exemplaar kopen, dan kunt het zelf beoordelen," maar ik dacht ook: als het met zoveel tegenzin gaat, hoeft het van mij niet. Ze draalde en twijfelde, maar gaf toen het boek terug: ze vond het jammer voor me, maar ze deed het niet, want wat voegde het boek toe? Tja... wat voegen al die boeken toe die in de boekenwinkels liggen? Die detectives, de kookboeken, de tuinboeken, de zelfhulpboeken, de incestverhalen, de fitness- en yogaboeken?

"U moet doen wat uw gevoel u ingeeft, mevrouw," zei ik en verliet de winkel met een vriendelijk gedag. Opgelucht dat deze missie achter de rug was fietste ik terug naar huis, denkend: dit doe ik dus nooit meer. Wat ben ik blij dat ik geen beroepsschrijver ben, die moeten zo vaak de boer op om hun boek aan de man te brengen: met signeersessies, opdraven in de boekenweek, lezingen geven, aan een talkshow tekst en uitleg geven. Pfff. Schrijven is leuk, maar verkopen?


Twitter Facebook LinkedIn Volgen


DE BOER OP

De Kracht van Nana

In memoriam Tina Turner

IK WORD IEMAND

Nee, dan de Duitse taal!

Bedankt Lieve Zara